Sol Pugnator

Μαύρο βαθύ ο ουρανός, σκότος με φόβο μπλέκει, έρημη πόλη φαίνεται, το όμορφο Χαλέπι._ Διαβάτες άλλοι δεν περνούν, παντού σιωπή ηχεί, μόνο ένα κασετόφωνο, θύμισες αντηχεί._ Της Αλ-Χανάουι η φωνή, γνωστό πολύ το άσμα, αυτό που στα σχολεία μας, το δίδασκαν με πείσμα._ «Τα φουσάτα των άλλων περάσαν, σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά, η Συρία ποτέ δεν πεθαίνει», κι άλλα λόγια πολύ ηρωικά._ Μα το άσμα θαρρείς χαλασμένο, δεν μας τα 'πανε τόσο καλά, Με μαχαίρι, φουσάτα και βόμβες, με πνιγμένα παιδιά στα ανοιχτά, Η Συρία κάθε μέρα πεθαίνει και μαζί ξεψυχά κι η ανθρωπιά._

Νιώθω ένα κούνημα σε όλο μου το σώμα. Μήπως δεν είμαι καλά και τρέμω; Πήρα όλα μου τα χάπια; Όχι, δεν είμαι εγώ. Το πολύφωτο κουνιέται σαν τρελό. Οι ήχοι των κρουόμενων κρυστάλλων από τα ποτήρια στη βιτρίνα, μου τρυπάει τα αυτιά. Με δυσκολία διακρίνω πως εκτός από το εξωτερικό κούνημα, τρέμουν και τα χέρια μου. Οι σφυγμοί μου ανεβαίνουν στα ύψη. Φόβος. Δεν ακούω τίποτα άλλο. Ένα υπερερεθισμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης, με σπρώχνει βίαια προς την πόρτα. Φτάνω σχεδόν πετώντας. Ανοίγω και κατεβαίνω τα σκαλοπάτια. Οι σκέψεις στροβιλίζουν στο μυαλό μου. Όχι. Εγώ έχω περάσει Κατοχή. Έχω περάσει εμφύλιο. Έχω περάσει μια ζωή με βάσανα και αγώνες. Δεν θα πλακωθώ στα ερείπια ενός παλιοσεισμού. Φόβος ανάμεικτος με λίγο κουράγιο και κατεβαίνω τις σκάλες σχεδόν κουτρουβαλώντας. Είμαι έξω. Είμαι ελεύθερη . Ωχ. Θεέ μου. Άφησα πίσω τον εγγονό μου. ---- Οι λέξεις μου μένουν στον αέρα. Η δόνηση και η βοή, της έχουν αποσπάσει τελείως την προσοχή. «Γιαγιά» σχεδόν φωνάζω, «είναι σεισμός». Τα νύχι...

Έκλεισε με δύναμη την πόρτα πίσω του με το νου του κολλημένο σ’ ένα πρόσωπο. Αυτό το αγόρι, σε κάθε μάθημα, τον έφερνε σε νέα αναπάντεχα επίπεδα ανισορροπίας. Ο γέρων Ιεζεκίηλ δίδασκε τις γραφές από τα χρόνια του Μωυσή, εδώ και κοντά μισό αιώνα. Δεν είχε υπάρξει άλλο αγόρι σαν τον Ιακώβ να του δημιουργεί τόσο αρνητικά συναισθήματα. Κάθε φορά, ενώ η ώρα του μαθήματος σίμωνε, ένιωθε την καρδιά του να χτυπά με ορμητικούς ρυθμούς, την ανάσα του να ζορίζεται. Έπιανε τον εαυτό του να μετρά αντίστροφα τις μέρες που υπολείπονταν ώσπου να αντρωθεί ο νεαρός και να μην ξαναεμφανιστεί στο μάθημα. «Χίλιεσαρανταδύο» σκέφτηκε, σήκωσε το βλέμμα και χαιρέτισε τους μαθητές. Η ένταση δεν άργησε να κάνει την εμφάνισή της: Ιακώβ: Δάσκαλε, ο Κύριός μας δεν μετέτρεψε το νερό του ζωοδότη Νείλου σε αίμα για να πεθάνουν οι εχθροί μας από τη δίψα; Δόξα να ‘χει; Ιεζεκίηλ: Έτσι είναι, δόξα να ‘χει ο Κύριος. Ιακώβ: Και Δάσκαλε, μετά ο Κύριος δεν έριξε χαλάζι και φωτιά εξ ουρανού, τσακίζοντας ανθρώπους μαζί κα...

[26/4/2020 Update: Αλίευσα από το αρχείο μου και αναδημοσιεύω το παλιό μου κείμενο, παρακάτω. Τελικά, αν εξαιρέσει κανείς το άγουρο της γραφής, οι πολιτικές εκτιμήσεις σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώθηκαν.] Χρήστος Γραμπόβας, 13/2/2000 Δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό «Μαγκεστριανοί Ρυθμοί» Η Αυστρία , η χώρα του Μότσαρτ, των εντελβάις και των χιονοδρομικών κέντρων, γύρισε μια νέα σελίδα στην ιστορία της με την απαρχή της νέας χιλιετίας. Για πρώτη φορά στη δημοκρατική ιστορία της, στην Αυστριακή κυβέρνηση συμμετέχουν ακροδεξιοί. Το κόμμα της "Ελευθερίας", που μεταμορφώθηκε το 1986 από τον μέχρι τώρα ηγέτη του, Γιοργκ Χάιντερ, σε ακροδεξιό και ρατσιστικό, κατάφερε να βρεθεί στις πρόσφατες εκλογές στη δεύτερη θέση με ποσοστό 27%. Μετά από αυτό, και παρά την θύελλα αντιδράσεων εκ μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνεργάστηκε με το συντηρητικό "Λαϊκό" κόμμα στη δημιουργία μιας ισχυρής κοινοβουλευτικά κυβέρνησης. Το γεγονός αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο σε Ευρωπαϊκά δεδομένα, καθώς η...

Μια Κυριακή του Αύγουστου, μια μέρα μες στη ζέστη, ο Μέγας Αυτοκράτορας δεχόταν ακροάσεις. Η πρώτη, η πιο σημαντική, ήρθε απ’ τον Πατριάρχη, που απ’ την Πόλη ιεραρχεί όλην την οικουμένη: «Αφέντη μου και Βασιλιά, βιγλάτορα της Πίστης, πάει καιρός πολύς που ο Χριστός μας οδηγεί το σεβαστό μας κράτος. Παρόλα αυτά την Κυριακή που έχουμε ως αργία, είναι η γιορτή που είχανε οι Έλληνες τη πίστει, Ενώ, ο ίδιος ο Χριστός κι εσύ ο Βασιλιάς του, κι εγώ δούλος πιστός αντάμα και των δύο, γνωρίζουμε όλοι μας καλά πως οι γραφές το λένε, Μνήσθητι τ’ ημέραν Σάββατον αγιάζειν τε αυτή, τίμα Κυρίω τώ Θεώ και ου άλλα ποιείς. Έφτασε η ώρα Βασιλιά και μέγα Άρχοντά μου, τη μέρα να αλλάξουμε και να ‘χουμε αργία, αντί την Κυριακή, τη μέρα του Σαββάτου». Τότε ο Πρωτομανδάτορας εζήτησε τυχόν άλλες απόψεις, προτού ο Αυτοκράτορας απόφαση ελάβει. Πρώτοι μιλήσαν οι έμποροι κι εντόνως διαφωνήσαν, «Τετάρτες είναι οι λαϊκές, Τετάρτες να ‘ναι αργίες», Φωνές, κραυγές ακούστηκαν απ’ όλες τις ομάδες, οι Βένετοι, οι ...

Ξεκίνησε την αναζήτηση το χάραμα. Πέρασε από όλα τα πιθανά σημεία. Παρακάλεσε όλα τα πρόσωπα που συνάντησε. Χωρίς αποτέλεσμα. Κάποιος του είπε να πάει στους Ιταλούς. Άλλαξε κατεύθυνση κι άρχισε να περπατά με γοργά μικρά-μικρά βήματα, στο παράξενό του στιλ που τόσες φορές προκαλούσε την κοροϊδία. Όταν ανέβαζε ταχύτητα, το κοντό παντελονάκι που επέπλεε πάνω στα κοκαλιάρικα πόδια του, φάνταζε σαν πανί ιστιοφόρου που ανεμοδέρνεται στη φουρτούνα. Φτάνοντας, χώθηκε μέσα στο πλήθος που πολιορκούσε μια σιδερένια δίφυλλη μαντρόπορτα. Γιομάτος ελπίδα, ένωσε τη φωνή του με τους υπόλοιπους “per favore, per favore”. Η απάντηση, ένας μικρός θάνατος μέσα του: “non ha niente”, «δεν έχει τίποτα». Πήρε το κάθετο δρομάκι από τη μάντρα και περπάτησε για απροσδιόριστο χρόνο δίχως ξεκάθαρη σκέψη. Το αδειανό του στομάχι έβγαζε θηριώδεις βρυχηθμούς, αλλά αυτός δεν άκουγε τίποτα. Στο νου του είχε μόνο καρφωθεί το βλέμμα της μάνας που κείτονταν στην προηγούμενη διασταύρωση με το νεκρό βρέφος στην αγκαλιά της....

Ο Χρήστος Γραμπόβας προσκεκλημένος στην εκπομπή της ΕΡΤ3 ΕπιΚΟΙΝΩΝΙΑ, με τη Δώρα Αυγέρη και τον Δημήτρη Παπαγρηγορίου, σε μια συζήτηση με τον Χουάνχο Κοράλες και τον Γιώργο Κύρτσο για το ζήτημα του Καταλανικού Δημοψηφίσματος. Μπορείτε να δείτε την εκπομπή εδώ (εγώ από το λεπτό 54,35 και μετά): http://webtv.ert.gr/ert3/epikoinonia/02okt2017-epikinonia/

Ο Χρήστος Γραμπόβας προσκεκλημένος σε συζήτηση για το θέμα της Καταλωνίας στην εκπομπή "Allegro μα με τρόπο" με την Ευγενία Λουπάκη στο ραδιοσταθμό 105,5 Στο Κόκκινο . Επιλέξτε την εκπομπή στις 2/10 εδώ (από το 38' και μετά): http://www.stokokkino.gr/archive.php

Του Χρήστου Γραμπόβα Η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους εξαρτάται κυρίως από δύο παράγοντες: την ιστορική συγκυρία και την ύπαρξη ενός ισχυρού κινήματος από τον λαό. Εξάλλου, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, οι λαοί έχουν το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση κι αυτό διεκδικούν οι Καταλανοί. Στην Καταλωνία υπάρχει ένας λαός (διακριτός από τους Ισπανούς) με δική του γλώσσα, πολιτισμό και Ιστορία. Αυτό το γνωρίζουμε και στην Ελλάδα, καθώς οι Καταλανοί για σχεδόν έναν αιώνα (14ος) είχαν δημιουργήσει κρατίδιο με πρωτεύουσα την Αθήνα και επίσημη γλώσσα τα καταλανικά [Δουκάτο Αθήνας και Νεοπατρών (σημερινή Υπάτη)]. Μακρά η ιστορία, λοιπόν, της διεκδίκησης ανεξαρτησίας από την Ισπανία. Κάποιες φορές οι Καταλανοί συμβιβάζονταν με ορισμένη αυτονομία, κάποιες άλλες τα ισπανικά στρατεύματα συνέτριβαν τα κινήματα. Μία φορά φάνηκε πως θα μπορούσε να γίνει κάτι πιο μεγάλο στην Ιβηρική χερσόνησο έτσι ώστε οι λαοί της να συνυπάρξουν και να αυτοδιοικηθούν σε ταξική βάση. Τότε «πέρασε από πάνω τους» ο Φράνκο...

Του Χρήστου Γραμπόβα Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών και η ιδιομορφία του συστήματος της προεδρικής δημοκρατίας έχουν φέρει τον γαλλικό λαό σε ένα δίλημμα που αντικατοπτρίζεται στο παλιό ρητό περί άβολων επιλογών: «φίδι να σε τσιμπήσει ή γάιδαρος να σε κλωτσήσει;». Προφανώς, το να σε τσιμπήσει φίδι -ειδικά αν φέρει το δηλητήριο του φασισμού- είναι χειρότερο. Ωστόσο, και η κλωτσιά του γάιδαρου μπορεί να σου δημιουργήσει ιδιαίτερα προβλήματα, ορισμένες μάλιστα φορές, μπορεί να είναι και μοιραία. Σε αυτό το πλαίσιο, σε Γαλλία και Ελλάδα, ασκούνται αφόρητες πιέσεις προς την Αριστερά ώστε να πάρει θέση υπέρ του νεοφιλελεύθερου υποψηφίου ως αντίβαρο στη φασιστική απειλή. Βέβαια, οι περισσότεροι υποστηρικτές του Μακρόν δεν θα έκαναν αντιφασιστικές δηλώσεις και, τελικά, δεν θα ψήφιζαν τον Μελανσόν, αν είχε περάσει αυτός στον δεύτερο γύρο με τη Λεπέν (σενάριο - εφιάλτης για τον Economist, 11/4). Άλλωστε τις τελευταίες εβδομάδες συστημικά ΜΜΕ και πολιτικοί, μας ενημέρωσαν...

Του Χρήστου Γραμπόβα Διάβασα το καλό άρθρο του Αριστείδη Μήτκα με τίτλο «Πεθαίνοντας στη Φλώρινα»[1], όπου εφιστά την προσοχή στο θέμα της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στη Φλώρινα. Είναι, πράγματι, ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της περιοχής, παρότι τα αιωρούμενα σωματίδια είναι στις περισσότερες περιπτώσεις αόρατα. Εντούτοις, υπάρχει η έντονη αίσθηση πως είναι πολύ ορατά στα αυξημένα ποσοστά σχετικών καρκίνων και πνευμονολογικών παθήσεων. Η επιβαρυμένη ατμόσφαιρα της περιοχής δεν είναι απλά θέμα αίσθησης, αλλά επιβεβαιώνεται από τις ωριαίες καταγραφές του Σταθμού Μέτρησης της Ατμοσφαιρικής Ρύπανσης (υπό την εποπτεία της ΔΕΗ) και παρουσιάζεται ως δείκτης στην ιστοσελίδα του Κέντρου Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας [2]. Η επιστημονική μελέτη αυτών των καταγραφών από το Δημήτρη Ρεπάτση (2013)[3] καταδεικνύει τη σοβαρότητα του προβλήματος ρύπανσης, βασικότερη αιτία του οποίου φαίνεται πως είναι η εκπομπή αιωρούμενων σωματιδίων από τους διάφορους τρόπους θέρμανσης της πόλ...

Του Χρήστου Γραμπόβα Στις 22 Φεβρουαρίου η Κοζάνη υποδέχτηκε τους πρώτους της πρόσφυγες. Αν και δεν υπήρξε πρότερη ενημέρωση, η ενεργοποίηση του Δήμου Κοζάνης και των φορέων της πόλης ήταν άμεση. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες φιλοξενήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σε τέτοιο βαθμό που οι Κοζανίτες έγιναν παράδειγμα προς μίμηση ανά την Ελλάδα. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε, καθώς οι γείτονές μας ξέρουν από προσφυγιά και μετανάστευση. Βέβαια, από προσφυγιά και μετανάστευση γνωρίζουμε και οι Φλωρινιώτες. Δεν υπάρχει σήμερα οικογένεια στη Φλώρινα που να μην έχει κάποια σχέση με τον ξεριζωμό από τις προγονικές εστίες, είτε λόγω άγριων πολεμικών συγκρούσεων ή λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών (ή και των δύο). Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς σε πολύ προηγούμενους αιώνες, παρά μόνο σε γεγονότα που έχουν βιώσει Φλωρινιώτες που βρίσκονται εν ζωή (ή που βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα). Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η όξυνση της φτώχειας στην περιοχή και οι κίνδυνοι από τις συγκρούσ...

Του Χρήστου Γραμπόβα Πριν από μερικές ημέρες πέθανε ο διαβόητος χουντικός Θεοφιλογιαννάκος, διοικητής του ΕΑΤ/ΕΣΑ και υπεύθυνος άγριων βασανιστηρίων σε εκατοντάδες ανθρώπους. Οι πράξεις και οι συμπεριφορές των στελεχών της φασιστικής δικτατορίας συνιστούν όνειδος όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για τον ανθρώπινο πολιτισμό συνολικά. Εντούτοις, ονόματα (όπως Θεοφιλογιαννάκος) και λέξεις (όπως βασανιστήρια) της ιστορίας έχουν νόημα μόνο όταν διατηρείται η συλλογική μνήμη και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Η ανθεκτικότητα των ποσοστών της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες εκλογές, παρά την αποκάλυψη των εγκλημάτων της και την παραδοχή της φασιστικής της ιδεολογίας (Μιχαλολιάκος: «είμαστε η σπορά των ηττημένων του 1945»), απορρίπτει τη θεωρία των «παραπλανημένων ψηφοφόρων» και αναδεικνύει την ύπαρξη αδύναμης συλλογικής μνήμης, κυρίως στις νέες γενιές, στο θέμα του φασισμού και των επιπτώσεών του. Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, καθώς ο φασισμός δεν έκανε απλώς ένα σύντομο πέρασμα...

Ακολουθούν τέσσερα μικρά κείμενά μου που αναρτήθηκαν στην προσωπική μου σελίδα στο facebook κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης, του δημοψηφίσματος και της συμφωνίας. Στο πρώτο κείμενο η εκτίμησή μου για τους όρους της συμφωνίας που επρόκειτο να έρθει αν επικρατούσε το ΝΑΙ, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε. Ας ελπίσουμε πως το δεύτερο μέρος της πρόβλεψης, για το τι θα ακολουθήσει μιας τέτοιας συμφωνίας, δε θα επιβεβαιωθεί. Το δεύτερο κείμενο έχει ως στόχο να διασκεδάσει το μύθο των «πλούσιων Ελλήνων που περιμένουν στα σύνορα να αγοράσουν την Ελλάδα της δραχμής». Στο τρίτο κείμενο επιχειρώ να αποκομίσω συμπεράσματα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ στο τέταρτο κείμενο εκφράζω τον προβληματισμό μου σε σχέση με την προτεινόμενη επίλυση του ζητήματος του μη-βιώσιμου χρέους στο πλαίσιο του νέου Μνημονίου. Καθώς δε δημοσιεύτηκε κάτι άλλο δικό μου για τα συγκεκριμένα θέματα, έκρινα πως έχει κάποιο ενδιαφέρον να τα συγκεντρώσω όλα αυτά μαζί εδώ. Τα σχόλια, φυσικά, είναι ευπρόσδεκτα. ΤΙ ΘΑ Γ...

Του Χρήστου Γραμπόβα Την Κυριακή 24 Μαΐου έλαβαν χώρα δημοτικές και μέρος των περιφερειακών εκλογών στην Ισπανία, με τα αποτελέσματα να δείχνουν μεγάλη πτώση του δικομματισμού και στροφή των ψηφοφόρων προς αριστερούς σχηματισμούς. Η στροφή αυτή, αν και για την ώρα μερική, δεν είναι ενταγμένη στην κίνηση κανονικότητας του ισπανικού μεταπολιτευτικού πολιτικού εκκρεμούς, αλλά έρχεται να αλλάξει την τροχιά του. Ως εκ τούτου, η Κυριακή δεν ήταν μία ημέρα χαμηλής πολιτικής σημασίας, αλλά ενδέχεται να είναι σημείο καμπής για τις πολιτικές εξελίξεις, καθώς φαίνεται πως για πρώτη φορά στη δυτική Ευρώπη θα εκλεγούν αριστεροί δήμαρχοι στις 4 από τις 5 μεγαλύτερες πόλεις μιας χώρας (Μαδρίτη, Βαρκελώνη και Σαραγόσα με Podemos και Βαλένθια με τον αριστερό συνασπισμό Compromís). Αδιαμφισβήτητα, η εξέλιξη αυτή αποτελεί ιστορικό γεγονός, εντούτοις η περαιτέρω αυξημένη σημασία του γεγονότος έγκειται στην εμπέδωση της Αριστεράς (ιδίως του Podemos) στη σκέψη των ψηφοφόρων ως δυνητικού νικητή εκλογών κα...

Ο Χρήστος Γραμπόβας καλεσμένος της Ευγενίας Λουπάκη στην εκπομπή «Allegro μα με τρόπο» στο ραδιοσταθμό "στο Κόκκινο" . http://www.stokokkino.gr/uploads/150316_131000.mp3

Του Χρήστου Γραμπόβα Με τη συμφωνία στο Eurogroup ξεκίνησε ανεπίσημα η διαπραγμάτευση ανάμεσα στην Ελλάδα και στους εταίρους με σκοπό την τελική διευθέτηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η έναρξη της διαπραγμάτευσης αποτελεί, από μόνη της, επιτυχία για τη νέα ελληνική κυβέρνηση, καθώς (κυρίως) η Γερμανία απέκλειε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, ενώ οι προηγούμενες κυβερνήσεις δεν έθεταν καν το θέμα προς συζήτηση, υποστηρίζοντας μέχρι τέλους πως το χρέος είναι βιώσιμο. Ήδη στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης προτείνεται νέο πρόγραμμα με δάνειο 30-50 δισ. ευρώ (π.χ. από τον ΥΠΟΙΚ της Ισπανίας ντε Γκίντος, 2/3). Η πρόωρη εμφάνιση αυτής της πρότασης προσπαθεί να προκαταλάβει τη διαπραγμάτευση και εμφανίζεται ως αντίβαρο στη θέση της Αθήνας για διαγραφή/απομείωση του χρέους. Συγκεκριμένα, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες αντιλαμβάνονται την ορθότητα του ελληνικού επιχειρήματος περί αδυναμίας αποπληρωμής τοκοχρεολυσίων (τουλάχιστον για το 2015-2016) και προτείνουν την κάλυψη αυτών των υποχρεώσεων μέσω...

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΡΑΜΠΟΒΑ Το αποκρουστικό πρόσωπο του θρησκευτικού φανατισμού έκανε την εμφάνισή του στη δολοφονική επίθεση στο ‘Charlie Hebdo’. Ο θρησκευτικός φανατισμός έχει στο επίκεντρο τη μισαλλοδοξία και, πάντα, στο στόχαστρο την ελευθερία της έκφρασης. Έτσι και στο Παρίσι. Για κάποιον που έχει μεγαλώσει στη Φλώρινα τις όχι και τόσο μακρινές δεκαετίες του ’80 και του ’90, ο θρησκευτικός φανατισμός δεν είναι κάτι ξένο ή απόμακρο. Άλλωστε, είναι δύσκολο να ξεχάσεις τις εικόνες από έναν εξαγριωμένο - θρησκευτικά φανατισμένο - όχλο να επιχειρεί να λυντσάρει μερικές οικογένειες Μαρτύρων του Ιεχωβά. Είναι δύσκολο να ξεχάσεις το τρομαγμένο βλέμμα στα μάτια των παιδιών που οι γονείς τους προσπαθούν να φυγαδεύσουν. Και αυτή, φυσικά, δεν ήταν η μόνη φορά που ο θρησκευτικός φανατισμός επιτέθηκε στην ελευθερία της έκφρασης (και όχι μόνο σε αυτήν) στη Φλώρινα. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90, εκατοντάδες φανατισμένοι οπαδοί του (τότε) Μητροπολίτη Αυγουστίνου Καντιώτη έκαναν το παν για να σταμα...

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΡΑΜΠΟΒΑ Σήμερα, έχει ξημερώσει μία ακόμα όμορφη μέρα. Ο Α. ξυπνάει και ετοιμάζεται να πάει στο σχολείο. Ντρέπεται λίγο στην τάξη, επειδή ο μπαμπάς του είναι ο δάσκαλος, αλλά αυτό που του αρέσει στο σχολείο είναι πως βρίσκεται με τους φίλους του και στα διαλείμματα παίζουν μπάλα. Η Κ. ετοιμάζει πρωινό για τα δύο παιδιά της. Πόσα νέα συναισθήματα ένιωσε με τη γέννησή τους και πόσο όμορφα άλλαξε η ζωή της! Η Μ. έχει μόλις ξυπνήσει. Άργησε πάλι και πρέπει να τρέξει. Το πανεπιστήμιο είναι μακριά και η Μ. δεν θέλει να χάσει ένα μάθημα που τόσο της αρέσει. Ο Ρ. είναι ήδη στο χωράφι και δουλεύει. Σήμερα έχει και τον μεγάλο του γιο μαζί, που μόλις έκλεισε τα 12. Η δουλειά στον αγρό είναι δύσκολη και χρειάζονται χέρια. Μπαίνουν στο χωριό και σπάνε κάθε πόρτα. Βρίσκουν τον δάσκαλο, τον σκοτώνουν και περιφέρουν το σώμα του στους δρόμους. Μαθαίνει πράγματα του Σατανά στον κόσμο, λένε. Τα νέα αγόρια δεν χρειάζονται βιβλία, λένε, ένα όπλο χρειάζονται στα χέρια, να μαρτυρήσουν για την ...

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΡΑΜΠΟΒΑ Μέρες Μουντιάλ ποδοσφαίρου και συνήθως, σε αυτό το πλαίσιο ανταγωνισμού εθνικών ομάδων, ένα από τα φαινόμενα που βρίσκει πρόσφορο έδαφος προς ανάπτυξη είναι αυτό του εθνικισμού. Έτσι, για παράδειγμα, σε απάντηση του πανό για την ‘αργεντινότητα’ των Μαλβίνων νήσων (Φόκλαντ) που ανήρτησαν οι παίχτες της εθνικής Αργεντινής σε αγώνα προετοιμασίας, οι Άγγλοι οπαδοί ανέμιζαν (βρετανικές) σημαίες των νησιών Φόκλαντ στο παιχνίδι της εθνικής τους με την Ιταλία (!). Μάλιστα, για το ίδιο θέμα, η βρετανική ταμπλόιντ Daily Star (22/6) προέβλεπε «αιματοκύλισμα» για την ημέρα του αγώνα Αγγλία-Κόστα Ρίκα ανάμεσα σε «Αργεντινούς εισβολείς στην πόλη» και το «στρατό των οπαδών των Τριών Λιονταριών». Φυσικά, η χρήση των όρων «εισβολείς», «στρατός» και «Τρία Λιοντάρια» δεν είναι καθόλου τυχαία, με τα Τρία Λιοντάρια να προέρχονται από το μοναρχικό θυρεό που καθιερώθηκε από το Ριχάρδο το Λεοντόκαρδο. Γενικά, ο εθνικισμός κάνει έντονη την εμφάνισή του, καθώς, σύμφωνα με τον Benedic...