Sol Pugnator

Εδώ και δυο χρόνια ο Έβο Μοράλες είναι Πρόεδρος της Βολιβίας μετά από μια «ειρηνική επανάσταση» που τον έφερε στην εξουσία με το 55% των Βολιβιανών να ψηφίζουν το κόμμα του «Κίνημα προς το Σοσιαλισμό» (MAS). Ο Έβο είναι ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής και στην παραγματικότητα η «επανάσταση» δεν ήταν τόσο ειρηνική καθώς πριν τις εκλογές του 2005 προηγήθηκαν σκληροί αγώνες του Βολιβιανού λαού (με αποκορύφωμα την εξέγερση του Οκτωβρίου του 2003 που πνίγηκε στο αίμα) για να διώξει τους εκλεκτούς της Ουάσιγκτον και των πολυεθνικών που κυβερνούσαν τη χώρα για πολλά χρόνια. Η Βολιβία είναι η πιο φτωχή χώρα στη Νότια Αμερική με ποσοστό φτώχιας, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στο 64% του πληθυσμού παρά τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και τα σημαντικά αποθέματα σε σίδηρο, ασήμι και πετρέλαιο που βρίσκονται στο υπέδαφος της χώρας. Ο Έβο Μοράλες ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση της αναδιανομής του πλούτου και της χρησιμοποίησης των μεγάλων κερδών, κυρίως από ...

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κάποτε οι μαινάδες ενώνονταν με τη φύση στις βουνοκορφές και στα ποτάμια, ενώ ο Διόνυσος κατανικούσε τον Πενθέα για να ξαναφέρει τον άνθρωπο κοντά στη φύση. Κι όχι μόνο στη φύση της Άρτεμης, στο θαυμασμό δηλαδή της ομορφιάς της, αλλά στην αέναη ροή της φύσης μέσα από το αίμα, το σπέρμα, τους χυμούς των φύλλων και των κορμών των δένδρων, το κρασί, το γάλα... Πότε τη χάσαμε αυτήν τη σχέση με τη φύση; Τώρα πια βλέπουμε τη φύση σαν έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής και η λύπη μας για τις τραγικές πυρκαγιές μοιάζει με τη στεναχώρια από την καταστροφή ενός μουσείου. Δε νοιώθουμε, όμως, τη συνεχή κίνηση της φύσης, δε νοιώθουμε το νεύρο της... Δεν είμαστε πλέον μέρος της... Κι έτσι το είδος μας οδεύει προς την αυτοκτονία, προς την αυτοπυρπόληση. Υπερεκτιμήσαμε τον εαυτό μας κι όπως ο Ίκαρος, τραβάμε για τον ήλιο. Και δυστυχώς, τον Δαίδαλο τον έχουμε από καιρό πια περιθωριοποιήσει. Χρήστος Γραμπόβας Βουνοκορφή ‘Οχυρό’, Φλώρινα 26 Αυγούστου 2007 Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή»

Η Οαχάκα είναι μια όμορφη Μεξικάνικη πόλη με το ιστορικό της κέντρο χτισμένο σε αποικιακό ρυθμό. Τα τελευταία χρόνια πολλοί τουρίστες την επισκέπτονταν για να περάσουν τις διακοπές τους σε ένα περιβάλλον με έντονη επίδραση από τις διαφορετικές ιθαγενικές κουλτούρες, τα αρχαία μνημεία και την αποικιακή παράδοση. Παρά όμως την τουριστική ανάπτυξη, η πολιτεία της Οαχάκα παραμένει η δεύτερη πιο φτωχή πολιτεία στο Μεξικό, [1] σε μια χώρα με τεράστιες περιφερειακές ανισότητες. Το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, όπως σε ύδρευση, αποχεύτεση και ηλεκτρισμό και τα προβλήματα διαιωνίζονται με την πολύ άσχημη κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος που δε δημιουργεί διεξόδους ελπίδας στούς νέους. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ποσοστά του τοπικού πληθυσμού που γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είναι πολύ χαμηλότερα από αυτά της πιο φτωχής χώρας της Νότιας Αμερικής, Βολιβίας, και παρόμοια με τα ποσοστά της Ζουαζιλάνδης. [2] Τα γεγονότα του 2006 είναι λίγο πολύ γ...

Η πρώτη εντύπωση που αφήνει στον επισκέπτη το Χονγκ Κονγκ είναι πολύ θετική. Το αεροδρόμιο χτισμένο σε ‘επανακτημένη’ γη (επιχωματωμένη θάλασσα), το τρένο για την πόλη, το μετρό και οι πάρα πολλοί ουρανοξύστες δημιουργούν ένα σύνολο που τουλάχιστον από άποψη τεχνολογίας εντυπωσιάζει. Η Βρετανική σφραγίδα είναι εμφανής, μεταξύ άλλων, στα λίγα παλιά κτίρια, στην ευρεία χρήση της αγγλικής γλώσσας και στα δεξιοτίμονα αυτοκίνητα. Το Μακάο από την άλλη, αρχικά σου δείνει μια άσχημη εικόνα, καθώς συναντάς τα αμέτρητα καζίνο στο δρόμο από το λιμάνι προς την πόλη. Ωστόσο, σύντομα το τοπίο αλλάζει σε μία πόλη που αναμιγνύει το έντονο Πορτογαλικό στυλ με αρκετές τεχνολογικά προηγμένες κατασκευές, όπως οι τρεις μεγάλες γέφυρες και οι ουρανοξύστες (με τους πιο πρόσφατους να χτίζονται σε ‘επανακτημένη’ γη). Οι δύο Ειδικά Διοικούμενες Περιοχές (ΕΔΠ) επιστράφηκαν στην Κίνα στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Οι σύμφωνίες που υπογράφηκαν μεταξύ της Κίνας και της Μεγάλης Βρετανίας για το Χονγκ Κονγκ (1997),...