Sol Pugnator

Μαύρο βαθύ ο ουρανός, σκότος με φόβο μπλέκει, έρημη πόλη φαίνεται, το όμορφο Χαλέπι._ Διαβάτες άλλοι δεν περνούν, παντού σιωπή ηχεί, μόνο ένα κασετόφωνο, θύμισες αντηχεί._ Της Αλ-Χανάουι η φωνή, γνωστό πολύ το άσμα, αυτό που στα σχολεία μας, το δίδασκαν με πείσμα._ «Τα φουσάτα των άλλων περάσαν, σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά, η Συρία ποτέ δεν πεθαίνει», κι άλλα λόγια πολύ ηρωικά._ Μα το άσμα θαρρείς χαλασμένο, δεν μας τα 'πανε τόσο καλά, Με μαχαίρι, φουσάτα και βόμβες, με πνιγμένα παιδιά στα ανοιχτά, Η Συρία κάθε μέρα πεθαίνει και μαζί ξεψυχά κι η ανθρωπιά._

Ακολουθούν τέσσερα μικρά κείμενά μου που αναρτήθηκαν στην προσωπική μου σελίδα στο facebook κατά την περίοδο της διαπραγμάτευσης, του δημοψηφίσματος και της συμφωνίας. Στο πρώτο κείμενο η εκτίμησή μου για τους όρους της συμφωνίας που επρόκειτο να έρθει αν επικρατούσε το ΝΑΙ, δυστυχώς, επιβεβαιώθηκε. Ας ελπίσουμε πως το δεύτερο μέρος της πρόβλεψης, για το τι θα ακολουθήσει μιας τέτοιας συμφωνίας, δε θα επιβεβαιωθεί. Το δεύτερο κείμενο έχει ως στόχο να διασκεδάσει το μύθο των «πλούσιων Ελλήνων που περιμένουν στα σύνορα να αγοράσουν την Ελλάδα της δραχμής». Στο τρίτο κείμενο επιχειρώ να αποκομίσω συμπεράσματα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ στο τέταρτο κείμενο εκφράζω τον προβληματισμό μου σε σχέση με την προτεινόμενη επίλυση του ζητήματος του μη-βιώσιμου χρέους στο πλαίσιο του νέου Μνημονίου. Καθώς δε δημοσιεύτηκε κάτι άλλο δικό μου για τα συγκεκριμένα θέματα, έκρινα πως έχει κάποιο ενδιαφέρον να τα συγκεντρώσω όλα αυτά μαζί εδώ. Τα σχόλια, φυσικά, είναι ευπρόσδεκτα. ΤΙ ΘΑ Γ...