Sol Pugnator

Μαύρο βαθύ ο ουρανός, σκότος με φόβο μπλέκει, έρημη πόλη φαίνεται, το όμορφο Χαλέπι._ Διαβάτες άλλοι δεν περνούν, παντού σιωπή ηχεί, μόνο ένα κασετόφωνο, θύμισες αντηχεί._ Της Αλ-Χανάουι η φωνή, γνωστό πολύ το άσμα, αυτό που στα σχολεία μας, το δίδασκαν με πείσμα._ «Τα φουσάτα των άλλων περάσαν, σαν το Λίβα που καίει τα σπαρτά, η Συρία ποτέ δεν πεθαίνει», κι άλλα λόγια πολύ ηρωικά._ Μα το άσμα θαρρείς χαλασμένο, δεν μας τα 'πανε τόσο καλά, Με μαχαίρι, φουσάτα και βόμβες, με πνιγμένα παιδιά στα ανοιχτά, Η Συρία κάθε μέρα πεθαίνει και μαζί ξεψυχά κι η ανθρωπιά._

Του Χρήστου Γραμπόβα Στις 22 Φεβρουαρίου η Κοζάνη υποδέχτηκε τους πρώτους της πρόσφυγες. Αν και δεν υπήρξε πρότερη ενημέρωση, η ενεργοποίηση του Δήμου Κοζάνης και των φορέων της πόλης ήταν άμεση. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες φιλοξενήθηκαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σε τέτοιο βαθμό που οι Κοζανίτες έγιναν παράδειγμα προς μίμηση ανά την Ελλάδα. Δε θα μπορούσε να είναι αλλιώς άλλωστε, καθώς οι γείτονές μας ξέρουν από προσφυγιά και μετανάστευση. Βέβαια, από προσφυγιά και μετανάστευση γνωρίζουμε και οι Φλωρινιώτες. Δεν υπάρχει σήμερα οικογένεια στη Φλώρινα που να μην έχει κάποια σχέση με τον ξεριζωμό από τις προγονικές εστίες, είτε λόγω άγριων πολεμικών συγκρούσεων ή λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών (ή και των δύο). Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς σε πολύ προηγούμενους αιώνες, παρά μόνο σε γεγονότα που έχουν βιώσει Φλωρινιώτες που βρίσκονται εν ζωή (ή που βρίσκονταν μέχρι πρόσφατα). Από τις αρχές του 20ου αιώνα, η όξυνση της φτώχειας στην περιοχή και οι κίνδυνοι από τις συγκρούσ...