Sol Pugnator

Μια νέα επανάσταση συγκλονίζει την Κίνα, αλλά αυτήν τη φορά δεν είναι σοσιαλιστική. Η χώρα ζει τη δική της βιομηχανική επανάσταση, ειδικά στο ανατολικό της μέρος. Έτσι, παρά τα πρόσκαιρα προβλήματα λόγω του καταστροφικού σεισμού στην επαρχία Σιτσουάν, η δυτικού-τύπου ανάπτυξη αναμένεται να συνεχιστεί με γοργούς ρυθμούς. Η διεθνής οικονομική κρίση φαίνεται πως θα έχει κάποιο βραχυπρόθεσμο αντίκτυπο, ωστόσο, δεν θα ανακόψει τη ραγδαία εκβιομηχάνιση και τη μεγάλη άνοδο στο διεθνές εμπόριο της χώρας. Βέβαια, η βιομηχανική επανάσταση, καθώς πραγματώνεται με καπιταλιστικούς όρους, φέρνει μαζί της και όλες τις επιπτώσεις που η Ευρώπη έζησε το 19ο αιώνα. Τεράστια συσσώρευση κεφαλαίων, συνθήκες εργασίας σκληρής καταπίεσης με ανύπαρκτα εργασιακά δικαιώματα και μεγάλη αστυφιλία είναι κάποιες από αυτές τις επιπτώσεις που ζει η σημερινή Κίνα. Ταυτόχρονα, παρόμοια με την Ευρώπη του 19ου αιώνα, εμφανίζεται (και προμοτάρεται κρατικά) ένας έντονος εθνικισμός ως δομικό μέρος του σχετικά νέου συστήματος,...

Όλα τα λιμάνια στη Μεγάλη Βρετανία ήταν ιδιωτικά μέχρι το 1970 όταν σώθηκαν από ολική οικονομική κατάρευση και πτώχευση με την απόφαση της τότε κυβέρνησης για την κρατικοποίησή τους. Το 1989, όμως, η κυβέρνηση της Θάτσερ, αφού χάρισε χρέη 112 εκατομμυρίων λιρών, τα ιδιωτικοποίησε. Ταυτόχρονα απέλυσε όλους τους εργαζόμενους (δίνοντας κάποιες αποζημιώσεις και ‘εθελούσιες εξόδους’) έχοντας ως στόχους την καταστροφή των συνδικάτων, τη μείωση του προσωπικού και την άμεση αλλαγή των σχέσεων εργασίας προς όφελος των νέων ιδιοκτητών. Σχεδόν σε όλα τα λιμάνια της χώρας τα συνδικάτα έπαψαν να αναγνωρίζονται ως νόμιμοι εκπρόσωποι των λιμενεργατών με μία από τις ελάχιστες εξαιρέσεις να είναι το Λίβερπουλ, όπου το τοπικό συνδικάτο ήταν από τα πιο ισχυρά για δεκαετίες. Παρά τη διατήρηση του συνδικάτου τους οι λιμενεργάτες του Λίβερπουλ που επαναπροσλήφθηκαν (ένα μέρος δηλαδή του προ-ιδιωτικοποίησης συνόλου) αναγκάστηκαν να κάνουν πολλές παραχωρήσεις τα αμέσως επόμενα χρόνια, με την επισημοποίηση σπα...

Ο Σοσιαλιστής Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο είναι ο μεγάλος νικητής τον εκλογών της Κυριακής στην Ισπανία. Με ποσοστό 43,64% και 169 έδρες στο κοινοβούλιο, θα συνεχίσει να κυβερνάει για τα επόμενα τέσσερα χρόνια παρότι δεν συγκεντρώνει την απόλυτη πλειοψηφία (176 έδρες). Ωστόσο, και την προηγούμενη τετραετία το Σοσιαλιστό Κόμμα (ΣΚ) ήταν στην εξουσία με κυβέρνηση μειοψηφίας πραγματοποιώντας συμφωνίες ανά θέμα με μικρότερα κόμματα. Η υψηλή συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, η μεγάλη πόλωση στα πλαίσια του δικομματισμού και ο αυτοπροσδιορισμός του Λαϊκού Κόμματος (ΛΚ) στα δεξιά και σίγουρα πολύ μακριά από το κέντρο, έδωσαν ώθηση στο ΣΚ, που με μια προσεκτική εκλογική καμπάνια κατάφερε να εξασφαλίσει τη στήριξη των μετριοπαθών ψηφοφόρων του πολιτικού κέντρου και την ίδια στιγμή να μην χάσει ψήφους προς τα αριστερά. Η μεγάλη συμμετοχή του εκλογικού σώματος ήταν το ζητούμενο για το Θαπατέρο σε όλη τη διάρκεια της δεκαπενθήμερης προεκλογικής περιόδου, καθώς οι δεξιοί ψηφοφόροι θεωρούνται π...

Η Αριστερά στο Λαβύρινθο Με χαμηλές προσδοκίες πάει η Ισπανική αριστερά στις εκλογές της Κυριακής. Η Ενωμένη Αριστερά παλεύει να κρατήσει τα ποσοστά του 2004 (4,96%) και τους 5 βουλευτές της. Οι δημοσκοπήσεις της δίνουν 4% με 5% και την απώλεια μιας τουλάχιστον έδρας και αν επιβεβαιωθούν θα είναι το χειρότερο αποτέλεσμα στην ιστορία της. Το ουσιαστικό διακύβευμα βρίσκεται στο ότι πρέπει να εκλέξει 5 βουλευτές ώστε να σχηματίσει τη δική της κοινοβουλευτική ομάδα και έτσι να συμμετέχει ως κόμμα στο Κοινοβούλιο και να λαμβάνει την ανάλογη κρατική επιχορήγηση. Στη δύσκολη για την αριστερά Ισπανική πολιτική σκηνή που βρίσκεται ακόμα σε φάση μεταπολίτευσης, ήρθαν να προστεθούν τα εσωτερικά προβλήματα της ΕΑ τους τελευταίους μήνες. Τα μέλη του κόμματος-συνασπισμού παρατήρησαν τη μετωπική σύγκρουση της ομοσπονδιακής ηγεσίας της ΕΑ με την ηγεσία του ΚΚ Ισπανίας (που αποτελεί το μεγαλύτερο κόμμα του συνασπισμού). Νικητής βγήκε, εν μέρει, ο Γιαμαθάρες καθώς το Νοέμβριο υπερψηφίστηκε με ποσοστό 62...

Εδώ και δυο χρόνια ο Έβο Μοράλες είναι Πρόεδρος της Βολιβίας μετά από μια «ειρηνική επανάσταση» που τον έφερε στην εξουσία με το 55% των Βολιβιανών να ψηφίζουν το κόμμα του «Κίνημα προς το Σοσιαλισμό» (MAS). Ο Έβο είναι ο πρώτος ιθαγενής πρόεδρος στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής και στην παραγματικότητα η «επανάσταση» δεν ήταν τόσο ειρηνική καθώς πριν τις εκλογές του 2005 προηγήθηκαν σκληροί αγώνες του Βολιβιανού λαού (με αποκορύφωμα την εξέγερση του Οκτωβρίου του 2003 που πνίγηκε στο αίμα) για να διώξει τους εκλεκτούς της Ουάσιγκτον και των πολυεθνικών που κυβερνούσαν τη χώρα για πολλά χρόνια. Η Βολιβία είναι η πιο φτωχή χώρα στη Νότια Αμερική με ποσοστό φτώχιας, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, στο 64% του πληθυσμού παρά τα μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και τα σημαντικά αποθέματα σε σίδηρο, ασήμι και πετρέλαιο που βρίσκονται στο υπέδαφος της χώρας. Ο Έβο Μοράλες ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση της αναδιανομής του πλούτου και της χρησιμοποίησης των μεγάλων κερδών, κυρίως από ...

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Κάποτε οι μαινάδες ενώνονταν με τη φύση στις βουνοκορφές και στα ποτάμια, ενώ ο Διόνυσος κατανικούσε τον Πενθέα για να ξαναφέρει τον άνθρωπο κοντά στη φύση. Κι όχι μόνο στη φύση της Άρτεμης, στο θαυμασμό δηλαδή της ομορφιάς της, αλλά στην αέναη ροή της φύσης μέσα από το αίμα, το σπέρμα, τους χυμούς των φύλλων και των κορμών των δένδρων, το κρασί, το γάλα... Πότε τη χάσαμε αυτήν τη σχέση με τη φύση; Τώρα πια βλέπουμε τη φύση σαν έναν ωραίο πίνακα ζωγραφικής και η λύπη μας για τις τραγικές πυρκαγιές μοιάζει με τη στεναχώρια από την καταστροφή ενός μουσείου. Δε νοιώθουμε, όμως, τη συνεχή κίνηση της φύσης, δε νοιώθουμε το νεύρο της... Δεν είμαστε πλέον μέρος της... Κι έτσι το είδος μας οδεύει προς την αυτοκτονία, προς την αυτοπυρπόληση. Υπερεκτιμήσαμε τον εαυτό μας κι όπως ο Ίκαρος, τραβάμε για τον ήλιο. Και δυστυχώς, τον Δαίδαλο τον έχουμε από καιρό πια περιθωριοποιήσει. Χρήστος Γραμπόβας Βουνοκορφή ‘Οχυρό’, Φλώρινα 26 Αυγούστου 2007 Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή»

Η Οαχάκα είναι μια όμορφη Μεξικάνικη πόλη με το ιστορικό της κέντρο χτισμένο σε αποικιακό ρυθμό. Τα τελευταία χρόνια πολλοί τουρίστες την επισκέπτονταν για να περάσουν τις διακοπές τους σε ένα περιβάλλον με έντονη επίδραση από τις διαφορετικές ιθαγενικές κουλτούρες, τα αρχαία μνημεία και την αποικιακή παράδοση. Παρά όμως την τουριστική ανάπτυξη, η πολιτεία της Οαχάκα παραμένει η δεύτερη πιο φτωχή πολιτεία στο Μεξικό, [1] σε μια χώρα με τεράστιες περιφερειακές ανισότητες. Το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, όπως σε ύδρευση, αποχεύτεση και ηλεκτρισμό και τα προβλήματα διαιωνίζονται με την πολύ άσχημη κατάσταση του εκπαιδευτικού συστήματος που δε δημιουργεί διεξόδους ελπίδας στούς νέους. Δεν είναι τυχαίο ότι τα ποσοστά του τοπικού πληθυσμού που γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση είναι πολύ χαμηλότερα από αυτά της πιο φτωχής χώρας της Νότιας Αμερικής, Βολιβίας, και παρόμοια με τα ποσοστά της Ζουαζιλάνδης. [2] Τα γεγονότα του 2006 είναι λίγο πολύ γ...