Sol Pugnator

Του Χρήστου Γραμπόβα Και να που μετά από μεγάλη αναμονή, πολλά επεισόδια, και πολλές φήμες δημοσιευμένες στα ΜΜΕ, ένα μέρος της Ανανεωτικής Πτέρυγας (ΑΠ) του Συνασπισμού αποχώρησε από το Συνέδριο και μάλλον και από το κόμμα. Ο λόγος που δημοσίως ανέπτυξαν οι αποχωρόντες σε πολλές εκπομπές και δελτία ειδήσεων (όπου μάλλον συμπτωματικά βρήκαν πολύ φιλόξενο βήμα), τέθηκε ως εκβιαστικό δίλημμα την Παρασκευή (4/6) το πρωί στο 6ο Συνέδριο του ΣΥΝ: «Ή θα διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα διασπάσουμε το ΣΥΝ». Αυτή, λοιπόν, την κρίσιμη στιγμή, εν μέσω της τεράστιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης κι ενώ ο λαός ενώνεται για να αντιδράσει στα μέτρα της Κυβέρνησης (με τη στήριξη ΔΝΤ και Ε.Ε.) που του καταστρέφουν τη ζωή, κάποιοι επιλέγουν να βάλουν ως μείζον θέμα τη διάσπαση της Αριστεράς. Κι όχι μόνο τη βάζουν ως θέμα, αλλά με τον εκβιασμό αυτό, την επιλέγουν ξεκάθαρα. Όποια από τις δύο διασπάσεις να λάμβανε χώρα, όλοι θα μιλούσαν την επομένη για διάσπαση της Αριστεράς. Είναι, άραγε, αυτό που «καίει» σ...

Του Χρήστου Γραμπόβα* Η γαλλική πολιτική σκηνή έχει πάρει φωτιά την τελευταία περίοδο. Αφορμή η δημόσια διαβούλευση (sic) που έχει ξεκινήσει ο Πρόεδρος Σαρκοζί σχετικά με την εθνική ταυτότητα και το τι αυτή σημαίνει στις μέρες μας και πήρε πρόσφατα φωτιά με την υπερψήφιση πρότασης κοινοβουλευτικής επιτροπής για απαγόρευση της μπούργκας από τις δημόσιες υπηρεσίες και συγκοινωνίες. Πολλοί σημειώνουν πως οι λόγοι που έκαναν τον Σαρκοζί να ανοίξει τη συζήτηση για την εθνική ταυτότητα είναι καθαρά ψηφοθηρικοί καθώς σύντομα έρχονται οι τοπικές και περιφερειακές εκλογές, στις οποίες το κόμμα του Προέδρου θα έχει ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα μόνο αν κατορθώσει να πάρει με το μέρος του τις ψήφους της ακροδεξιάς. Ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους άρχισε, η συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μια χώρα που το Σύνταγμά της βασίζεται σε αρχές (Ελευθερία, Ισότητα και Αδερφοσύνη) και όχι στην αιματολογική συνέχεια του έθνους. Επίσης, μια τέτοια συζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον τη στιγμή...

Του Χρήστου Γραμπόβα* Την περίοδο αυτήν η ελληνική οικονομία βρίσκεται στη δίνη κερδοσκοπικών επιθέσεων. Αφορμή των επιθέσεων αυτών είναι η κακή κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας και η αναξιοπιστία των στοιχείων της, ωστόσο, ο στόχος των επιθέσεων είναι το ευρώ, καθώς είναι γενικά αποδεκτό πως αν η χώρα μας δεν ανήκε στην Ευρω-ζώνη δε θα δεχόταν τόσο ισχυρές πιέσεις. Το ερώτημα είναι αν μέσα στο αρνητικό κλίμα οι συγκεκριμένες εξελίξεις μπορούν να έχουν κάποιο θετικό αντίκτυπο στην ελληνική οικονομία. Βραχυπρόθεσμα το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα αρνητικό καθώς το ελληνικό Δημόσιο αναγκάζεται να δανειστεί με υψηλά επιτόκια για να καλύψει τις ανάγκες του. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας δεν είναι μόνο βραχυπρόθεσμο, καθώς η αποπληρωμή του δανεισμού θα γίνει τα επόμενα χρόνια με τα συγκεκριμένα αυξημένα επιτόκια. Απώλειες για το ευρώ Ωστόσο, ένα ακόμα αποτέλεσμα των κερδοσκοπικών επιθέσεων είναι η πτώση της συναλλαγματικής ισοτιμίας του ευρώ σε σχέση με τα άλλα ισχυρά νομίσματα. Από ...

Του Χρήστου Γραμπόβα Πολλές σταγόνες μελάνι έχουν χυθεί εδώ και εβδομάδες για τις εξελίξεις στην ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά. Πολλά κείμενα δημοσιεύονται στις εφημερίδες της αριστεράς με στόχο να γίνουν προτάσεις για το μέλλον του ενωτικού εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για να εξηγήσουν το άσχημο αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών. Οι εξελίξεις όμως τρέχουν, η κοινωνία δεν περιμένει και ούτε καν διαβάζει τα βαθυστόχαστα κείμενά μας. Βέβαια, η παραγωγή πολιτικής σκέψης είναι κάτι πολύ καλό και όμορφο, ωστόσο, η απουσία οργανωτικών μηχανισμών που θα φέρουν τις παραγόμενες ιδέες στο επίκεντρο της πολιτικής γραμμής υποβαθμίζει, δυστυχώς, την πολιτική αυτή σκέψη, πρακτικά, στο επίπεδο της ανάπτυξης γενικών ιδεών. Η δημιουργία τέτοιων οργανωτικών μηχανισμών στο ΣΥΡΙΖΑ, καλώς ή κακώς, μπορεί να επέλθει μόνο με μια συμφωνία των συνιστωσών σε κεντρικό επίπεδο και όχι μέσω συνεχών πανελλαδικών συνδιασκέψεων. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό, ώστε την εσωστρεφή αυτή περίοδο...

Του Χρήστου Γραμπόβα* Κάποιοι, εκ των υστέρων, παραπονιόντουσαν για την αδράνεια των Φλωρινιωτών σε σχέση με την έδρα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Κανείς, ωστόσο, σήμερα δεν αρθρογραφεί, δε διαμαρτύρεται, δε φωνάζει για την συνειδητή προσπάθεια εξαφάνισης των σπουδαστών και των φοιτητών από την πόλη μας. Για κάποιους στις κομματικές πυραμίδες και τα αυτοδιοικητικά πόστα ίσως αυτό να λέγεται κομματική πειθαρχία. Για κάποιους άλλους, στην αντίπερα όχθη, ίσως να μη θεωρείται πεδίο μικροπολιτικού κέρδους, αφού και οι δικοί τους κομματικοί μέντορες φαίνεται να συμφωνούν με τις πράξεις της κυβέρνησης. Για μερικούς από εμάς αυτά όλα αποτελούν το σημαντικότερο πρόβλημα της περιοχής μας. Η κυβέρνηση, λοιπόν, αποφάσισε μέσα στο κατακαλόκαιρο (ως συνήθως όταν πρόκειται για νομοσχέδια-ντροπή) να δημιουργήσει, προφανώς ενάντια στο Σύνταγμα , ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Έτσι, όποιος ιδιώτης θέλει από Σεπτέμβριο θα μπορεί να ιδρύσει μια Παιδαγωγική Σχολή (που έχει και πολύ μεγάλη ζήτη...

Του Χρήστου Γραμπόβα* Δομικό χαρακτηριστικό αυτού του κόσμου που φεύγει (;) είναι η δικτατορία της εικόνας. Μια δικτατορία που δεν έχει μόνο να κάνει με το «με τι χτένισμα εμφανίστηκε η τάδε τηλεοπτική προσωπικότητα» ή με το «τι ένδυση θα παρουσιαστεί ο δείνα αοιδός στην Eurovision». Η δικτατορία της εικόνας είναι βασικό στοιχείο κάθε μορφής της καθημερινότητας και βασικά σχετίζεται με την απόλυτη επικράτηση της μορφής επί του περιεχομένου. Πώς αλλιώς θα μπορούσε άλλωστε να αναλυθούν πάρα πολλές κινήσεις για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης; Βασική έγνοια των κατά τόπους οικονομικών «θεραπευτών» είναι η τόνωση της ψυχολογίας του κόσμου. Όταν ο παγκόσμιος πολίτης πιστέψει πως θα βγούμε από την κρίση τότε, ως δια μαγείας, θα βγούμε. Είναι ουσιαστικά μια παραλλαγή της φαντασίωσης του Πάολο Κοέγιο πως «όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις». Έτσι, χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της συνάντησης των G20 στο Λονδίνο, όπου βασικό μέλημ...

Του Χρήστου Γραμπόβα* Ένα από τα γεγονότα που τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ήταν τα πανάκριβα «σπα» των μεγαλοστελεχών των υπό κατάρρευση εταιρειών το περασμένο φθινόπωρο. Ωστόσο, αυτά τα μεγάλα λουτρά των επιφανών στελεχών δεν είναι ούτε τα μοναδικά ούτε τα πιο σημαντικά. Οι επιχειρήσεις εφαρμόζουν τη λογιστική τεχνική του «Μεγάλου Λουτρού» (Big Bath) εδώ και δεκαετίες με την ανοχή των ελεγκτικών μηχανισμών. Σύμφωνα με αυτήν την τεχνική, όταν έχουμε αλλαγή στο μάνατζμεντ μιας επιχείρησης η νέα διοίκηση τείνει να εμφανίζει την κατάσταση της εταιρείας πολύ χειρότερα από ότι πραγματικά είναι και να παραφουσκώνει τις ζημιές μεταφέροντας έσοδα στο μέλλον. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στο άμεσο μέλλον να εμφανίζονται υψηλότερα κέρδη τα οποία πιστώνονται στο νέο μάνατζμεντ και στη «χρηστή διοίκηση που ακολουθεί». Η συγκεκριμένη πρακτική δεν εμφανίζεται μόνο κατά την αλλαγή διοίκησης αλλά μπορεί να επιλεγεί σε περιπτώσεις μη ομαλών καταστάσεων, είτ...